Doorgaan naar hoofdcontent

Japanse tradities: geisha 芸者 en ozashiki

Mijn leven als geisha
Het grote voordeel van het werken in het onderwijs, is dat je al vakantie hebt terwijl je mannetje nog hard aan het werk is. Geeft mij ook eens de tijd om mijn oude hobby op te pakken: lezen. Wat is er nu leuker dan een verhaal over het leven van een geisha, of zoals ze het in Tokyo noemen geiko, te lezen? Een mooi verhaal dat voor mij een klein inkijkje bood in het ingewikkelde leven van een vrouw in Japan. En ook ik had, net als velen, het vooroordeel dat een geisha meer een animatiedame - met de seksuele connotatie - was, dan een kunstenares. Een geiko is een Japanse muze; het betekent letterlijk 'gezelschapsdame'. Japanse mannen die hen boeken bij een ozashiki, een banket of feestmaal, laten op deze manier hun rijkdom zien. De locatie waar de ozashiki plaatsvindt is ochaya, theehuis. Hier worden in besloten kring zaken gedaan, waarbij de geisha's hun kunsten ten tonele brengen. Perfectie in alle details is vereist. Niet alleen in hun wit geschminkte gezicht, dat is helemaal wit met knalrode lippen en ogen en stamt uit de tijd dat zij zo bij kaarslicht goed zichtbaar waren, maar alle rituelen worden uitgevoerd zoals de traditie dit voorschrijft. Het beheersen van alle technieken die met minutieuze precisie uitgevoerd moeten worden, vergt jarenlange training.
Het verhaal heeft mij zeker een heel andere kijk op het beroep van geisha's gegeven en ik heb diep respect voor de hardwerkende Mineko Iwasaki.

Het leven in Japan is zeker niet makkelijk; er worden hoge eisen gesteld en je hebt een ijzeren discipline nodig om aan alle verplichtingen te kunnen voldoen. Het juk van de hoge verwachtingen, voortkomend uit jarenlange tradities is zwaar en het percentage Japanners dat zowel letterlijk als figuurlijk hieraan bezwijkt is hoog. Toch lukt het de hoofdpersoon van dit verhaal, Mineko Iwasaki, niet alleen om haar hoofd boven water te houden, maar ook zeer succesvol te zijn. Helaas heeft succes ook een keerzijde: het wekt afgunst en jaloezie op. Op een bijzonder creatieve manier weet zij in deze gesloten wereld, die me doet denken aan de modellenwereld, met inachtneming van de Japanse waarden en normen, haar mannetje te staan.

Het verhaal laat een beeld achter van een devote geiko die met waardigheid haar ambt heeft bekleed en met respect voor de Japanse tradities haar verhaal heeft opgetekend.

Chapeau!

帽子をかぶる
[Bōshiwokaburu]

Reacties

Populaire posts van deze blog

Lau en Tinnie in Takayama (Nippon) en creatief met Turk

Het lijkt wel een studentenkamer! Je hebt vast wel eens het befaamde filmpje van Kerstmis met Lau en Tinnie gezien. Hilarisch is het zinnetje van Tinnie: "Het is hier heel gezellig." In dit geval was ik echt de Tinnie, terwijl Murat zich een slag in de rondte werkte op de was bij elkaar te rapen,  heen en weer naar de wasserette te rennen, lag  ik dubbel van het lachen op het bed. We waren in Cabin Hotel, beetje creepy hotel in het zeer toeristische dorpje Takayama. Michiel, onze reisgids, had aan het begin van de avond gezegd dat onze koffers de volgende dag met de Takkyubin vooruit zou worden gestuurd en we voor twee dagen onze reistassen moesten klaarmaken.  Murat kwam op het lumineuze idee om - bijna al - onze was te gaan doen; helaas was hij niet de enige die dat had bedacht. Terwijl de andere van de groep het dorpje aan het verkennen waren, waren wij in onze hotelkamer met de was bezig.  Je moet je een shabby motel voorstellen, zoals je weleens ...

Buddha, tikje anders dan gedacht

Buddha & Deniz Deze keer maar eens echt de toerist uitgehangen en bij Denny’s ontbeten. Vreemd dat je ook zelfs daar de vraag krijgt: " Smoking or non smoking?" Vandaag gaan we met de trein naar Kamakura en terwijl we met de toeristenstroom mee een wandeling maken naar het enorm grote bronzen beeld, viel mijn oog weer op een bijzonder eetetentje: Kebab halal foods. Halal: iets wat niet echt veel voorkomt in Japan. De hoogte van die enorme massa 13.4 meter en hij weegt 121 ton. De echte naam is Kamakura Daibutsu. Ze zijn in 1251 begonnen en pas een decennium later klaar. Rijke familie hebben voor dit standbeeld betaald. Vraag met toch af waar het zo typsich in mijn ogen Amerikaanse crowdfunding vandaan komt. De oorspronkelijk bijbehorende houten tempel was al zo vaak door aardbevingen verwoest, dat de mensen besloten om dit niet meer te herbouwen. Het beeld is echter zo zwaar, dat dit zelfs de tsunami heeft doorstaan. Dat dit een tsunami gevaarlijk gebi...

Tsukiji, anime, uilen knuffelen en Tokyo 2020

Lekker visje in de vroege ochtend Deze bekende vismarkt was zo'n trekpleister voor toeristen, dat er een loting plaatsvond om hierbij aanwezig te zijn. Helaas is deze attractie, waar tonnen verse vis geveild werden, verplaatst in verband met de Olympische Spelen 2020. Ook af en toe dus wat nadelige gevolgen van het houden van zo'n mooi sportief evenement.  Onze groep vertrok deze ochtend ook wat later, we konden toch niet de echte handel - start om 05.00u - zien, dus erg vroeg hoefden we niet te zijn. Toch wel tikje aan de late kant, rond 11.00u gearriveerd. Michiel vertelde ons dat de meeste tentjes rond 12.30u sloten. Op zich logisch als je zo vroeg start, maar voor ons als toeristen niet echt goed te begrijpen dat als je handel kan drijven, je zo vroeg sluit. Zullen we ons wel vaker over verbazen, de lokale horeca blijkt vroeg te sluiten. Maar eigenlijk is het niet eens zo gek, als je weet dat Japanners bijvoorbeeld niet van onderhandelen houden. Je...