 |
| Mijn leven als geisha |
Het grote voordeel van het werken in het onderwijs, is dat je al vakantie hebt terwijl je mannetje nog hard aan het werk is. Geeft mij ook eens de tijd om mijn oude hobby op te pakken: lezen. Wat is er nu leuker dan een verhaal over het leven van een geisha, of zoals ze het in Tokyo noemen
geiko, te lezen? Een mooi verhaal dat voor mij een klein inkijkje bood in het ingewikkelde leven van een vrouw in Japan. En ook ik had, net als velen, het vooroordeel dat een geisha meer een animatiedame - met de seksuele connotatie - was, dan een kunstenares. Een geiko is een Japanse muze; het betekent letterlijk 'gezelschapsdame'. Japanse mannen die hen boeken bij een
ozashiki, een banket of feestmaal, laten op deze manier hun rijkdom zien. De locatie waar de ozashiki plaatsvindt is
ochaya, theehuis. Hier worden in besloten kring zaken gedaan, waarbij de geisha's hun kunsten ten tonele brengen. Perfectie in alle details is vereist. Niet alleen in hun wit geschminkte gezicht, dat is helemaal wit met knalrode lippen en ogen en stamt uit de tijd dat zij zo bij kaarslicht goed zichtbaar waren, maar alle rituelen worden uitgevoerd zoals de traditie dit voorschrijft. Het beheersen van alle technieken die met minutieuze precisie uitgevoerd moeten worden, vergt jarenlange training.
Het verhaal heeft mij zeker een heel andere kijk op het beroep van geisha's gegeven en ik heb diep respect voor de hardwerkende Mineko Iwasaki.
Het leven in Japan is zeker niet makkelijk; er worden hoge eisen gesteld en je hebt een ijzeren discipline nodig om aan alle verplichtingen te kunnen voldoen. Het juk van de hoge verwachtingen, voortkomend uit jarenlange tradities is zwaar en het percentage Japanners dat zowel letterlijk als figuurlijk hieraan bezwijkt is hoog. Toch lukt het de hoofdpersoon van dit verhaal, Mineko Iwasaki, niet alleen om haar hoofd boven water te houden, maar ook zeer succesvol te zijn. Helaas heeft succes ook een keerzijde: het wekt afgunst en jaloezie op. Op een bijzonder creatieve manier weet zij in deze gesloten wereld, die me doet denken aan de modellenwereld, met inachtneming van de Japanse waarden en normen, haar mannetje te staan.
Het verhaal laat een beeld achter van een devote geiko die met waardigheid haar ambt heeft bekleed en met respect voor de Japanse tradities haar verhaal heeft opgetekend.
Chapeau!
帽子をかぶる
[Bōshiwokaburu]
Reacties