Lau en Tinnie in Takayama (Nippon) en creatief met Turk

Het lijkt wel een studentenkamer!

Je hebt vast wel eens het befaamde filmpje van Kerstmis met Lau en Tinnie gezien. Hilarisch is het zinnetje van Tinnie: "Het is hier heel gezellig."

In dit geval was ik echt de Tinnie, terwijl Murat zich een slag in de rondte werkte op de was bij elkaar te rapen,  heen en weer naar de wasserette te rennen, lag  ik dubbel van het lachen op het bed.

We waren in Cabin Hotel, beetje creepy hotel in het zeer toeristische dorpje Takayama. Michiel, onze reisgids, had aan het begin van de avond gezegd dat onze koffers de volgende dag met de Takkyubin vooruit zou worden gestuurd en we voor twee dagen onze reistassen moesten klaarmaken. 

Murat kwam op het lumineuze idee om - bijna al - onze was te gaan doen; helaas was hij niet de enige die dat had bedacht. Terwijl de andere van de groep het dorpje aan het verkennen waren, waren wij in onze hotelkamer met de was bezig. 

Je moet je een shabby motel voorstellen, zoals je weleens in een Amerikaanse film ziet, maar dan nu met gasten van diverse nationaliteiten. Het washok was naast de lift en bloedheet. De drogers stonden te draaien en de gasten keken elkaar boos aan, omdat iedereen tegelijkertijd wilde wassen én drogen. En dat was het grootste probleem. Als je eenmaal het geluk had om je was in de machine te hebben gestopt, moest je het er weer -op tijd - uithalen en dan maar hopen dat er een droger vrij was. Ja en dat laatste is lastig als ze niet even lang duren. Murat bleef heen en weer lopen; de was was nog lang niet klaar, de eerste was zat al in de droger, maar die was niet zo heel erg sterk.

Hij bleef er maar muntjes bijgooien, ja het moet wel een beetje droog worden en ondertussen kreeg hij maar boze blikken van Chinese vrouw. Murat was er eerder, onze was zat in de machine en zij dacht dat zij even tussendoor haar was er in kon doen, omdat ze haar mand daar had neergezet. Ja, dan moet je net Murat hebben. De eerste was had hij, half droog, eruit gehaald en ik probeerde die zo goed en zo kwaad als het kon uit te hangen om het nog wat droger te krijgen. Ondertussen had hij dus nóg een was er in gedaan en zat die Chinese in zijn nek te hijgen. Hij kwam tussendoor even in de kamer en ging dan weer snel naar zijn stekkie terug. Het was daar echter bloedheet en hij kwam af en toe even terug, met de blik op zijn horloge om ervoor te zorgen dat hij op tijd de tweede was weer in de droger kon doen. Ik probeerde dus alles een beetje uit te hangen, stoelen, deuren, kledinghangers, rail van de douche, de ietwat drogere kleding beetje uitleggen op het bed, maar het werd niet echt heel snel droog.
We hadden ook maar een sleutel gekregen, die moest Murat gebruiken om van het washok naar de etage te kunnen komen, dus ik moest op de kamer, tussen al die vochtige kleding blijven zitten. Gelukkig kwam Murat met enige regelmaat weer op z'n Lau's binnen, vloekend en tierend, maar vooral met zijn houding ik laat niet met me sollen, die Chinese moet niet denken dat ze zo maar kan voordringen. 

was verticaal ophangen met blower op hardste stand

Het is niet echt goed voor te stellen als je er niet bij bent geweest, maar ik kon niet stoppen met lachen. Ik had echt de slappe lach, bij Murat kwam bijna rook uit zijn oren, gelukkig moest hij wel lachen dat ik er zo om moest lachen. Al snapte hij niet helemaal wat er nu zo grappig aan was.

Omdat nog niet alles echt droog was, moest Murat nog meer uit zijn creatieve koker halen: creatief met Turk. Ik zag later dat men in Japan de was altijd verticaal droogt. Heeft Murat toch ongemerkt meer Japanse invloeden overgenomen dan ie dacht.