Doorgaan naar hoofdcontent

Stan, why are you so mad? 東大寺, Tōdai-ji

In Nara staat in het centrum van de Tōdaijitempel het  437 ton wegende grootste Buddha-beeld, de Daibutsu (大仏 of 大佛, 'Grote Boeddha'van 16,2 meter hoog.
Niō

Aan zijn zijde staan afschrikwekkende Niō's die met hun 8,5 meter grootte indringers moeten afschrikken. Deze beschermheren zien er inderdaad nogal boos uit. Ik vraag me af waarom ze zo boos zijn.




Voordat we het park met daarin de Daibutsu bereikten, moesten we eerst een stukje lopen en met ons andere honderden toeristen. Kan me niet heugen eerder in Japan zoveel toeristen te hebben gezien. Tussendoor kwamen veel herten op ons af. Ik hou niet zo erg van kinderboerderijen waar geitjes en andere 'leuke' dieren spontaan op je af komen en met hun snuit aan je kleding beginnen te snuffelen, daarom bleef ik op gepaste afstand van deze voor Japanners edele dieren. Aanhangers van de Shinto-religie geloven dat zij deze herten de boodschappers van de goden zijn. Inmiddels heeft de commercie hier wel zijn weg in gevonden: overal kun je speciale koekjes kopen om ze te voeren. Het gaat zelfs zo ver, dat ik een Italiaanse zag met een fototoestel in haar ene hand en in haar andere hand een koekje, ver uitreikend zodat het hert er echt naar moest reiken. En dan gillen als ie sneller het koekje te pakken heeft dan je verwacht. Hoe naïef kun je zijn; en dat allemaal voor een plaatje met zo'n hert.

De grote Daibutsu
De Daibutsu is inderdaad immens; een enorm massaal beeld dat, voor mij althans, vooral indrukwekkend is vanwege zijn enorme omvang.
Ik vind het nog steeds bizar dat er zoveel aanhangers zijn die allerlei offers brengen om hem gunstig te stemmen. Voor mij lijkt dat op een vorm van bijgeloof, waarvan ik niet kan begrijpen dat Japanners, met hun hang naar het vergaren van kennis, hier zoveel waarde aan hechten. Zal wel iets te maken hebben met mijn gebrek aan 'geloof', in welke vorm dan ook.

Murat met een vette glimlach
Een minstens net zo, maar dan niet zo groot, opvallende verschijning is het beeld van Binzuru. Alle schoonheid - voor zover je die mening bent toegedaan - staat in schril contrast met het beeld van een raar in rood gehuld beeld. Het blijkt een beeld te zijn van Binzuru, een leerling van Buddha en vooral befaamd om zijn veelvuldige dronkenschap. Dit heb ik trouwens pas ontdekt bij het schrijven van het blog en wat research op internet. Wel grappig dat Murat toevallig hier echt lachend op de foto staat. Buddha vroeg zijn leerling om wat vaker de fles te laten staan en op aarde te blijven om anderen te blijven helpen. Het blijkt dat hij heeft geluisterd; als je je ledematen die zeer doen tegen deze charmante basatsu wrijft, helpt dat. Misschien dat dat Murat heeft geholpen, hij tijdens de reis heeft bijna geen rugklachten gehad; misschien moet ik toch maar eens gaan geloven.


Mijn mannetjes

Om mijn ongeloof over de verering van Japanners compleet te maken, nog een mooi verhaaltje over een neusgat van Buddha. In één van de houten pijlers van de Daibutsuden is een gat gemaakt met dezelfde grootte als de aanzienlijke neusgaten van de grote Buddha. Kinderen worden aangemoedigd om hier doorheen te kruipen; als het wat dikkere kinderen niet lukt, worden zij er door hun ouders doorheen getrokken. Lukt het ze, dan komt er vooral voorspoed op hun levenspad. Gelet op de omvang van het gat en het feit dat het voor kinderen is bedoeld, hebben wij ons er maar niet aan gewaagd.
Ook dit meisje staat voorspoed te wachten.


Meisje glundert van geluk: ze is op eigen kracht door het neusgat van Buddha gekropen.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Lau en Tinnie in Takayama (Nippon) en creatief met Turk

Het lijkt wel een studentenkamer! Je hebt vast wel eens het befaamde filmpje van Kerstmis met Lau en Tinnie gezien. Hilarisch is het zinnetje van Tinnie: "Het is hier heel gezellig." In dit geval was ik echt de Tinnie, terwijl Murat zich een slag in de rondte werkte op de was bij elkaar te rapen,  heen en weer naar de wasserette te rennen, lag  ik dubbel van het lachen op het bed. We waren in Cabin Hotel, beetje creepy hotel in het zeer toeristische dorpje Takayama. Michiel, onze reisgids, had aan het begin van de avond gezegd dat onze koffers de volgende dag met de Takkyubin vooruit zou worden gestuurd en we voor twee dagen onze reistassen moesten klaarmaken.  Murat kwam op het lumineuze idee om - bijna al - onze was te gaan doen; helaas was hij niet de enige die dat had bedacht. Terwijl de andere van de groep het dorpje aan het verkennen waren, waren wij in onze hotelkamer met de was bezig.  Je moet je een shabby motel voorstellen, zoals je weleens ...

Buddha, tikje anders dan gedacht

Buddha & Deniz Deze keer maar eens echt de toerist uitgehangen en bij Denny’s ontbeten. Vreemd dat je ook zelfs daar de vraag krijgt: " Smoking or non smoking?" Vandaag gaan we met de trein naar Kamakura en terwijl we met de toeristenstroom mee een wandeling maken naar het enorm grote bronzen beeld, viel mijn oog weer op een bijzonder eetetentje: Kebab halal foods. Halal: iets wat niet echt veel voorkomt in Japan. De hoogte van die enorme massa 13.4 meter en hij weegt 121 ton. De echte naam is Kamakura Daibutsu. Ze zijn in 1251 begonnen en pas een decennium later klaar. Rijke familie hebben voor dit standbeeld betaald. Vraag met toch af waar het zo typsich in mijn ogen Amerikaanse crowdfunding vandaan komt. De oorspronkelijk bijbehorende houten tempel was al zo vaak door aardbevingen verwoest, dat de mensen besloten om dit niet meer te herbouwen. Het beeld is echter zo zwaar, dat dit zelfs de tsunami heeft doorstaan. Dat dit een tsunami gevaarlijk gebi...

Tsukiji, anime, uilen knuffelen en Tokyo 2020

Lekker visje in de vroege ochtend Deze bekende vismarkt was zo'n trekpleister voor toeristen, dat er een loting plaatsvond om hierbij aanwezig te zijn. Helaas is deze attractie, waar tonnen verse vis geveild werden, verplaatst in verband met de Olympische Spelen 2020. Ook af en toe dus wat nadelige gevolgen van het houden van zo'n mooi sportief evenement.  Onze groep vertrok deze ochtend ook wat later, we konden toch niet de echte handel - start om 05.00u - zien, dus erg vroeg hoefden we niet te zijn. Toch wel tikje aan de late kant, rond 11.00u gearriveerd. Michiel vertelde ons dat de meeste tentjes rond 12.30u sloten. Op zich logisch als je zo vroeg start, maar voor ons als toeristen niet echt goed te begrijpen dat als je handel kan drijven, je zo vroeg sluit. Zullen we ons wel vaker over verbazen, de lokale horeca blijkt vroeg te sluiten. Maar eigenlijk is het niet eens zo gek, als je weet dat Japanners bijvoorbeeld niet van onderhandelen houden. Je...