De grote Buddha, die ik nu toch wat minder sympathiek vind, achter ons gelaten en via een wandeling bij Shi-Hase aangekomen. Hele klim naar boven, bij de tempel aangekomen. Voor het eerst een blinde man gezien; hij was zonder begeleiding. Ik vraag me af hoe dat ging, van wat ik heb gezien struikelde hij met enige regelmaat over de onregelmatige stenen. Net als in heel Japan waren hier bijna geen prullebakken. Wel wat speciale prullenbakken voor cans en bottles, maar nergens iets om je papiertjes, zakdoekjes, bananenschillen e.d. te deponeren. Ik vroeg me af, wat daar de reden van was. Binnenkort gaan we met de lokale gids 'Mike' een ritje maken naar Matsumoto. Volgens Michiel konden we hem dat soort vragen stellen. Ik ben benieuwd of ik dan wat meer ga begrijpen van sommige, voor ons westerlingen, vreemde gewoonten. Het is een land waarbij kennis en kennis vergaren hoog staat aangeschreven. Voor mij moeilijk te rijmen dat ze tegelijkertijd zoveel waarde en geloof hechten aan rituelen zoals wensen aan een boom hangen.
 |
| Je kunt je wensen op deze manier kenbaar maken. Het is de vraag of ze uitkomen. Je kunt het altijd proberen: ja heb je, nee kun je krijgen. |
Op de terugweg eerst naar een strandje, waar de liefhebbers even konden zwemmen. De groep splitste zich wat op en Murat en ik gingen samen even lekker op het strand pootje baden. Bijna warm water, heel zacht zand, ik denk dat het lavazand is. Zee was aanlokkelijk om in te gaan zwemmen, maar vind ik altijd weer zo'n gedoe om dan op te drogen en weer bepakt en beplakt met zand en zout verder te reizen. Maar goed dat ik geen duik heb genomen, want later bleken Akira en Erol kwallenbeten te hebben opgelopen.
Murat en ik hebben heerlijk geluncht, in een strandtentje waar ze ook champagne voor 220.000 yen verkochten. Dat is omgerekend 1750 euro. Voor dat bedrag zou ik toch echt liever een glaasje in een chique restaurant drinken. Blijkbaar is ook dit weer een manier om te laten zien hoe rijk je bent.
We zagen elkaar weer bij het afspoelen van onze voeten en gezamenlijk een treintje genomen.
Eerst even de verkeerde kant op gereden, dat komt ervan als je gehaast instapt, en toen terug. Ging hierdoor niet bij iedereen helemaal goed met het in- en uitchecken wat voor boze gezichten en wat onverstaanbare uitspraken leidde, maar uiteindelijk iedereen weer goed in- en uitgecheckt en aangekomen in Kamakura.
 |
| Ook hier weer Turkse invloeden. Tegenover deze hamam was een Turks souvenirszaakje. Ik herkende de Turkse borden, tapijtjes. |
Murat citeert een welbekende en veelvuldig gebruikte uitspraak: Turkije altijd nummer 1!
Reacties