Nippon Cengiz trip 2019

"Eindelijk, we gaan naar het klooster, dit is waar ik deze reis voor heb geboekt." Dit was een uitspraak van een van onze medereizigers. Djoser schijnt als een van de weinige reisorganisaties een overnachting in een klooster aan te bieden. Koy-san, in de reisgidsen beschreven als afgelegen maar niet eenzaam. Ik kan me helemaal vinden in deze omschrijving. De route er naar toe ging met de trein en een kabeltreintje en verliep aanvankelijk wat rommelig. We moesten erg vroeg opstaan, omdat we een lange reis voor de boeg hadden. Eerst met een trein van Japan Rail, de zogenaamde JR-trein, daarna de beroemde Shinkashen en vervolgens met de bus om naar de voet van het dorpje te komen. Daar zouden we met de kabeltrein naar het dorpje Koy-san gaan, waar het klooster was. Je kunt al aan je klompen aanvoelen dat dat niet helemaal gladjes zou verlopen. We kwamen er wel, met wat overstappen en goed op elkaar letten; was een hele onderneming op zich. Na al dat reizen, zouden we lekker k...

Ook Henkie moet eraan geloven: het Filosofen-pad door de ogen van Henkie Tijdens onze fietstocht door Kyoto hebben we op het Filosofenpad, Tetsugaku-no-michi, niet gelopen maar, gefietst. De bekende Japanse filosoof Kitaro Nishida liep dit pad iedere dag, 2 km, van zijn huis naar de universiteit. Een mooie wandeling, helemaal als je bedenkt dat het pad vol met kersenbomen staat, dat zal in de bloeiperiode rond april echt schitterend zijn, maar in de winter met sneeuw en ander slecht weer, best een inspannende wandeling. Tijdens zijn dagelijkse wandeling, ook weer zo'n ritueel dat mensen blijkbaar nodig hebben, mediteerde hij. Kitaro was de oprichter van de Kyotoschool, een stroming binnen de filosofie. Naslag op internet levert op dat hij in zijn filosofie de Zen en de westerse filosofie integreerde en bedoeld was om Oost en West nader tot elkaar te brengen. Ik haak af als ik meer lees, ben dan ook niet echt onderlegd in het lezen van filosofische artikelen, maar sla wel ...

Aan het begin van de tunnel met duizenden torii's staan kitsune (狐, vossen) Bij het betreden van de 'poort' van de duizenden torii's van Fushimi Inari Taisha, staan twee vossen. Aanvankelijk dacht ik dat het honden waren, maar het blijken kintsune, Japans voor vossen te zijn. Dit waren de boodschappers van de Inari, een Shinto kami (oftewel een god van de Shinto). Ik had al veel foto's van deze schrijnen gezien, maar ik moet zeggen dat ik redelijk onder de indruk van de entree was. Ik wist toen nog niet dat het echt een hele klim was om het einde, naar verluidt de navelstreng, als je die bereikt, kom je dus tot de oorsprong. Alles begint ten slotte bij de navelstreng, de band die - alleen - een vrouw heeft met haar ongeboren kind. Vreemd dat de vrouw in bepaalde religies de vrouw een ondergeschikte rol heeft. Word ik gedurende deze reis een tikje feministischer, eerst door Buddha, zie  Buddha tikje anders dan gedacht , nu door een Shinto-god.  Het wa...

In Nara staat in het centrum van de Tōdaijitempel het  437 ton wegende grootste Buddha-beeld, de Daibutsu (大仏 of 大佛, 'Grote Boeddha'van 16,2 meter hoog. Niō Aan zijn zijde staan afschrikwekkende Niō's die met hun 8,5 meter grootte indringers moeten afschrikken. Deze beschermheren zien er inderdaad nogal boos uit. Ik vraag me af waarom ze zo boos zijn. Voordat we het park met daarin de Daibutsu bereikten, moesten we eerst een stukje lopen en met ons andere honderden toeristen. Kan me niet heugen eerder in Japan zoveel toeristen te hebben gezien. Tussendoor kwamen veel herten op ons af. Ik hou niet zo erg van kinderboerderijen waar geitjes en andere 'leuke' dieren spontaan op je af komen en met hun snuit aan je kleding beginnen te snuffelen, daarom bleef ik op gepaste afstand van deze voor Japanners edele dieren. Aanhangers van de Shinto-religie geloven dat zij deze herten de boodschappers van de goden zijn. Inmiddels heeft de commercie hier wel zijn weg in...

Ons hotel was slechts 1 blok van de metrolijn Karasuma verwijderd. Volgens sommige groepsleden was dat makkelijk te onthouden, omdat het erg leek op 'Kamasutra', ttsja waar het hart vol van is.... Het was ook dichtgelegen bij de Nishiki-markt. De eerste dag waren we daar ook al geweest, maar tegen de avond en toen was het merendeel van eetgelegenheden al gesloten. Na onze leuke en enerverende fietstocht door Kyoto, waarvan ik het overigens een leuke afsluiter vond om me kris kras een fietsweg te banen door een menigte van forensen. Ik voelde met alsof ik me in een spelletje bevond, waar ik met de fiets moest proberen zo min mogelijk mensen te raken. Grappige gewaarwording want ik hou helemaal niet van games, maar ik beleefde er toch heel veel plezier aan. Deze markt staat bekend om zijn ingelegde groenten en vis. Vroeger werd dit de Keuken van Kyoto genoemd. Zag er eerlijk gezegd niet heel erg smakelijk uit, grote bakken met een witachtig zoutmengsel, maar blijkbaar erg ...

Fietsen in Kyoto! Het leek me best wel een beetje eng, met zo'n grote groep fietsen in Kyoto. Dat viel alles mee. Wat wel beetje wennen was, was dat het verkeer links rijdt. Een van de Vlaamse jongens had ook niet door dat de remmen andersom zaten, waardoor hij een smakker maakte toen in een klein steegje in zijn rem kneep. Dat was eigenlijk het enige wat er die dag mis is gegaan. Natuurlijk moesten we soms even kijken hoe we moesten fietsen, Michiel had dit weleens gefietst, maar soms leek hij wel eens iets te vergeten. Hij bracht ons bij de Nishi Honganji tempel. Het toeval wil dat daar net een dienst begon, op speciaal (betaald waarschijnlijk) verzoek van de twee dames die je hiervoor ziet zitten. In het reisboek van ANWB had ik iets gelezen over het Jodo Shinshu, dat is de sekte die hier zetelt. Deze was bij het gewone volk heel populair; zo populair dat de toenmalige krijgsheer Toyomoti Hideyoshi speciaal in Kyoto de Nishi Honganji tempel liet bouwen. Hij had de aanhan...

We vervolgen onze reis van het bergdorpje Takayama naar het mondiale Kyoto; we nemen de supersnelle Shinkansen (wat lettelijk 'nieuwe (stam) lijn brengt in no time naar Kyoto met als tussenstop Nakamura-ku. Daar hebben we voor de tweede keer een bentobox gekocht. De eerste keer dat we zo'n bentobox kochten, was op een klein tussenstation.  Japanse (huis)vrouwen maken dit meestal klaar voor hun man: is een soort lunchbox en de mannen 'strijden' om de mooiste, lekkerste, meest gevarieerde bentobox die hun vrouwen hebben klaargemaakt. Deze keer was het echt heel lekker, gevarieerd en gezond. Het vrouwtje dat deze aan de counter verkocht, was Deze zag er niet alleen van de buitenkant al mooier uit, binnenin een plaatje en het smaakte ook erg lekker! De buitenkant was ook al een plaatje (waard). echt heel behulpzaam. Het bereiden van zo'n bentobox is ook weer zo'n fenomeen waar wij westerse vrouwen toch beetje vreemd van opkijken. De vrouwen staa...