Doorgaan naar hoofdcontent

Tsukiji, anime, uilen knuffelen en Tokyo 2020























Lekker visje in de vroege ochtend

Deze bekende vismarkt was zo'n trekpleister voor toeristen, dat er een loting plaatsvond om hierbij aanwezig te zijn. Helaas is deze attractie, waar tonnen verse vis geveild werden, verplaatst in verband met de Olympische Spelen 2020. Ook af en toe dus wat nadelige gevolgen van het houden van zo'n mooi sportief evenement.  Onze groep vertrok deze ochtend ook wat later, we konden toch niet de echte handel - start om 05.00u - zien, dus erg vroeg hoefden we niet te zijn. Toch wel tikje aan de late kant, rond 11.00u gearriveerd. Michiel vertelde ons dat de meeste tentjes rond 12.30u sloten. Op zich logisch als je zo vroeg start, maar voor ons als toeristen niet echt goed te begrijpen dat als je handel kan drijven, je zo vroeg sluit. Zullen we ons wel vaker over verbazen, de lokale horeca blijkt vroeg te sluiten. Maar eigenlijk is het niet eens zo gek, als je weet dat Japanners bijvoorbeeld niet van onderhandelen houden. Je kunt dus ook nergens afdingen of zo. Het is dan ook niet zo vreemd dat iedere zakenman met Japanners handel willen doen: die onderhandelen nooit, betalen gewoon de volle mep.


Na wat leuke souvenirs te hebben gekocht in een zaakje waar een jongeman heel goed Engels sprak, hij had in Noorwegen gestudeerd, kwam wel beetje raar over dat hij daar zo goed Engels heeft geleerd, richting Akibara: the place to be als het gaat om electronica, zeggen ze.
Nou het is niet alleen een wereld vol electronica, ook de anime scene met kawaii meisjes is daar alom aanwezig. Ik begrijp niet wat de Japanners daar nu zo kawaii - schattig - aan vinden. Naast deze vreemde wereld kon je ook een Pachenko verblijf in gaan. Zodra je de schuifdeur opende kwam er een teringherrie van gokmachines tegemoet en als je binnenkwam werd je niet alleen door het geluid maar ook door de enorme rooklucht bevangen. Dan maar liever de bloedhete wereld van buiten weer in.
Dat deden we dan ook en bezochten uiteraard wat grote, heerlijk koele overigens, warenhuizen vol met onder andere camera's. Murat heeft niet eens wat gekocht, behalve wat souveniertjes.

Natuurlijk even op de foto met Pickacu!

We hadden vroeg uitgebreid op de vismarkt geluncht, dus alleen ijskoffie met lekker gebakje bij een soort Starbucks. Trouwens, de ijskoffie is echt aan te bevelen in deze enorme hitte. Rond de 37 graden, dan is warme koffie echt wat minder lekker. En als je toch aan je caffeine wilt komen, is ijskoffie een uitstekende vervanging.

Naast de vreemde wereld van Pachenko en anime was er ook nog de mogelijkheid om met uilen te 'knuffelen'. Hoe veel gekker kan het nog worden? vraag ik me weleens af.

Dan maar gewoon lekker gezellig even uitwaaien op het strand. Michiel had het leuke idee om met sake te toasten op Tokyo. Hij had wat sake gekocht, ik natuurlijk wat chips en aanverwante snacks meegebracht, Deniz en Erol bier gehaald en met de monorail naar Odaiba. De trip met de monorail was een ervaring op zich. Het uitje op het strand wat minder, ook hier had de komst van de Olympische Spelen een tijdelijk negatief gevolg: alles was met hekken afgezet om e.e.a. te renoveren. Dat mocht voor ons de pret niet drukken, gezellig een plekje gevonden en een heerlijke avond met sake, bier, chips e.d. gehad. Veel plezier gehad en met de monorail weer terug naar ons hotel.



view vanuit de monorail
lekker naar huis!



Reacties

Populaire posts van deze blog

Lau en Tinnie in Takayama (Nippon) en creatief met Turk

Het lijkt wel een studentenkamer! Je hebt vast wel eens het befaamde filmpje van Kerstmis met Lau en Tinnie gezien. Hilarisch is het zinnetje van Tinnie: "Het is hier heel gezellig." In dit geval was ik echt de Tinnie, terwijl Murat zich een slag in de rondte werkte op de was bij elkaar te rapen,  heen en weer naar de wasserette te rennen, lag  ik dubbel van het lachen op het bed. We waren in Cabin Hotel, beetje creepy hotel in het zeer toeristische dorpje Takayama. Michiel, onze reisgids, had aan het begin van de avond gezegd dat onze koffers de volgende dag met de Takkyubin vooruit zou worden gestuurd en we voor twee dagen onze reistassen moesten klaarmaken.  Murat kwam op het lumineuze idee om - bijna al - onze was te gaan doen; helaas was hij niet de enige die dat had bedacht. Terwijl de andere van de groep het dorpje aan het verkennen waren, waren wij in onze hotelkamer met de was bezig.  Je moet je een shabby motel voorstellen, zoals je weleens ...

Buddha, tikje anders dan gedacht

Buddha & Deniz Deze keer maar eens echt de toerist uitgehangen en bij Denny’s ontbeten. Vreemd dat je ook zelfs daar de vraag krijgt: " Smoking or non smoking?" Vandaag gaan we met de trein naar Kamakura en terwijl we met de toeristenstroom mee een wandeling maken naar het enorm grote bronzen beeld, viel mijn oog weer op een bijzonder eetetentje: Kebab halal foods. Halal: iets wat niet echt veel voorkomt in Japan. De hoogte van die enorme massa 13.4 meter en hij weegt 121 ton. De echte naam is Kamakura Daibutsu. Ze zijn in 1251 begonnen en pas een decennium later klaar. Rijke familie hebben voor dit standbeeld betaald. Vraag met toch af waar het zo typsich in mijn ogen Amerikaanse crowdfunding vandaan komt. De oorspronkelijk bijbehorende houten tempel was al zo vaak door aardbevingen verwoest, dat de mensen besloten om dit niet meer te herbouwen. Het beeld is echter zo zwaar, dat dit zelfs de tsunami heeft doorstaan. Dat dit een tsunami gevaarlijk gebi...