Onder het genot van een bentobox met de Shikansen 新幹線 naar Kyoto

We vervolgen onze reis van het bergdorpje Takayama naar het mondiale Kyoto; we nemen de supersnelle Shinkansen (wat lettelijk 'nieuwe (stam) lijn brengt in no time naar Kyoto met als tussenstop Nakamura-ku. Daar hebben we voor de tweede keer een bentobox gekocht.

De eerste keer dat we zo'n bentobox kochten, was
op een klein tussenstation. 

Japanse (huis)vrouwen maken dit meestal klaar voor hun man: is een soort lunchbox en de mannen 'strijden' om de mooiste, lekkerste, meest gevarieerde bentobox die hun vrouwen hebben klaargemaakt. Deze keer was het echt heel lekker, gevarieerd en gezond. Het vrouwtje dat deze aan de counter verkocht, was

Deze zag er niet alleen van de buitenkant al mooier uit, binnenin een plaatje en het smaakte ook erg lekker!

De buitenkant was ook al een plaatje (waard).

echt heel behulpzaam.
Het bereiden van zo'n bentobox is ook weer zo'n fenomeen waar wij westerse vrouwen toch beetje vreemd van opkijken. De vrouwen staan 's ochtends voor dag en dauw op en maken dan zo'n lunch voor hun man. Zo vers, gevarieerd en smakelijk mogelijk. Nu hou ik er ook wel van om voor Murat lekker eten klaar te maken, maar om daar nu 's ochtends vroeg voor op te staan..... Denk trouwens niet dat er mannen zijn die dit voor hun vrouwen doen. Maar wie weet, zijn er toch geëemanicipeerde mannen die die wel doen. Ik hou me aanbevolen
We wilden deze keer een bentobox zonder varkensvlees. De vorige keer had ik niet goed gekeken, was er eigenlijk vanuit gegaan dat het met alleen maar sushi bevatte, maar daar zaten toen een paar stukjes ham-achtige vlees bij.
Deze keer dus 'gecommuniceerd' en drie verschillende bentoboxen gekocht. Goede keuze; de inhoud van deze drie verschillende bentoboxen gevieren gezamelijk opgesmikkeld. Eten is wel iets wat wij vaak doen en vaak iets over schrijven, merk ik zo schrijvend. Maar ja, dat doe iedereen een aantal keren per dag. En soms is het wel leuk om daar iets over te schrijven. Zeker in een 'vreemd' land als Japan.

Zijkant van een Shinkansen

Shinkansen
Deze sneltrein gaat met een snelheid van 300 km per uur. Het is een bijzondere gewaarwording om deze trein te zien; dit plaatje heb ik op het station geschoten maar was niet 'onze trein'. De voorkant is een soort neus en het lijkt ook een beetje op een bullet. In ieder geval gaat ie supersnel, is stipt op tijd, voorzien van wifi en sommige treinstellen zijn zelfs voorzien van een rookgedeelte. Ook weer zoiets bijzonders, dat heb je in Nederland al jaren niet meer.

We waren dus binnen no time in Kyoto, stad waar het Verdrag van Kyoto ondertekend is. Ook een bijzondere gewaarwording, vind ik, op het milieugebied blinken ze niet uit in duurzaamheid. Alles is dubbel en vaak in plastic verpakt. De eerder genoemde toiletten zijn duurzaam in het opzicht dat je met water schoonmaakt in plaats van met papier afveegt, maar dat is alleen omdat ze zo zeer op hun hygiëne gesteld zijn en niet omdat het beter voor het milieu zou kunnen zijn. Japan is een land met veel tegenstrijdigheden, ben ik inmiddels achtergekomen.

We kwamen wat eerder in ons hotel aan en hoorden dat we nog niet konden inchecken, dus moesten we even wachten in de lobby. Vonden dat wat lastig en zijn toen maar eerst de stad gaan verkennen. Achteraf was dat niet zo'n goed idee; we waren te moe, het was te warm om in de stad zo maar wat te hangen. Erol wilde wel nog even wat winkelen, had het kaartje van het hotel meegenomen en vond inderdaad de weg zelf naar het hotel. Ben blij dat hij mijn richtingsgevoel niet heeft, anders zou hij zo verdwalen.
Terug in hotel dus eerst maar even opgefrist met een lekkere douche, even op bed gelegen en aan het begin van de avond de stad verder verkend. Ons hotel was niet al te ver van de bekende wijk Gion; een wijk in Zuidoost Kyoto die bekend staat om de geisha's. Vooraf was ons al verteld dat je geluk moest hebben om een geisha te zien, laat staan om te fotograferen omdat ze dat niet altijd op prijs stelden. Kan ik me wel iets bij voorstellen, stomme toeristen met hun camera's als ze een geisha spotten. Het is ons dus ook niet gelukt om er een te spotten, gelukkig maar, anders kom je toch in de verleiding om ze te fotograferen.
Ik had het boek Leven van een geisha gelezen en moet zeggen dat het me verbaast dat vrouwen er zoveel voor overhebben om een man te vermaken. In de speciale theehuizen vermaken geisha's de mannen met op het gebied van traditioneel dans en gezang; een uiting van kunst die slecht kan worden beoefend door een enorme inspanning en oefening. Ook hier geldt weer dat de vrouwen er zijn voor de mannen; voel gedurende deze reis echt sympathie opkomen voor feministen. Ik betwijfel of ik ze veel zal tegenkomen.


In de avond hebben Murat en ik een mooie torii bezocht; geen geisha gezien maar wel verschillende in kimono gehulde meisjes en dames gezien. Netjes aan een meisje gevraagd of we een foto mochten nemen. Dat mocht; ik vroeg haar wat de gelegenheid was van het dragen van een kimono, iets wat je redelijk vaak ziet, ook bij jonge meisjes, bleek dat dit twee Chinese meisjes waren die zo'n kimono gehuurd hadden. Ik denk dat ze er gewoon mooi, voor hun eigen vakantiefoto's uit wilden zien.

Lief Chinees meisje in kimono

Las later dat deze wijk veel Chinese en Koreaanse bezoekers zijn die inderdaad voor een uurtje een kimono huren. Is niet echt voor mij weggelegd, heb toch een wat ander figuur dan Aziatische dames.


Kyoto heeft een andere 'vipe' dan Tokyo; kan niet precies duiden wat er beter was, misschien iets minder snel, wat ouderwetser, of we waren gewoon al wat meer gewend om in Japan te zijn.

Vanuit Kyoto bezoeken we overmorgen Nara met het grootste Buddha-beeld van de wereld in de houten tempel Todaiji, maar morgen staat er eerst een fietstocht op het programma.

Tuurlijk moest deze op dit beeld vereeuwigd worden.
Je ziet het niet heel goed, maar als je van de zijkant zou staan,
snap je waarom de mannen dit wilden vastleggen.

In het drukke overdekte winkelcentrum paar dames aan het shoppen.