 |
| Ook Henkie moet eraan geloven: het Filosofen-pad door de ogen van Henkie |
Tijdens onze fietstocht door Kyoto hebben we op het Filosofenpad, Tetsugaku-no-michi, niet gelopen maar, gefietst. De bekende Japanse filosoof Kitaro Nishida liep dit pad iedere dag, 2 km, van zijn huis naar de universiteit. Een mooie wandeling, helemaal als je bedenkt dat het pad vol met kersenbomen staat, dat zal in de bloeiperiode rond april echt schitterend zijn, maar in de winter met sneeuw en ander slecht weer, best een inspannende wandeling. Tijdens zijn dagelijkse wandeling, ook weer zo'n ritueel dat mensen blijkbaar nodig hebben, mediteerde hij. Kitaro was de oprichter van de Kyotoschool, een stroming binnen de filosofie. Naslag op internet levert op dat hij in zijn filosofie de Zen en de westerse filosofie integreerde en bedoeld was om Oost en West nader tot elkaar te brengen. Ik haak af als ik meer lees, ben dan ook niet echt onderlegd in het lezen van filosofische artikelen, maar sla wel aan op deze quote: "If my heart can become pure and simple like that of a child, I think there probably can be no greater happiness than this."
Wat is het toch heerlijk om kind te zijn, alleen zo jammer dat je dat pas later realiseert....
Aan het einde, of aan het begin afhankelijk van je startpositie, bevindt zich de entree van de Ginkakuji-tempel oftwel het Zilveren Paviljoen. Voordat je dit kunt aanschouwen, moet je eerst een toeristisch straatje doorlopen. Het Filosofenpad en deze tempel zijn dé toeristische bezienswaardigheden die in iedere reisgids hoog staan aangeschreven.
 |
| Het toeristische straatje bij het Filosofen-pad |
De fietstocht was inderdaad best mooi, wel wat lastig manoeuvreren met veel kronkels van de vele boomwortels en niet wetend of je nu links of rechts moest rijden. Voordat we de trip naar boven, naar de tuin bij de tempel konden bezichtigen, moesten we de fietsen ergens parkeren. Overal bordjes dat je daar geen fietsen mocht parkeren, dus de commercie met parkeerplaatsen voor fietsen vaart daar wel bij. Tegen betaling van 200 yen per fiets zetten we onze fietsen op een speciaal voor ons aangewezen plek. "Daar en nergens anders en op de juiste manier" krijgen we met aanwijzingen en veel gebaren te horen. Enige commotie, omdat het Michiel had aangegeven dat we met de hele groep van 21 fietsen zouden parkeren. Ieder moest voor zichzelf betalen, dus aan het einde moesten er 21 tickets zijn afgegeven. Dat bleek niet te kloppen, na meerdere malen tellen van het geld en de tickets, misten we 4 betalende tickets. Althans, dat dacht de beheerder. Maar de Vlaamse vrienden hadden al geparkeerd en betaald; Michiel had niet helemaal goed begrepen dat zij al richting het pad waren gelopen en wij nog aan het treuzelen waren. Eind goed al goed, we konden met z'n allen richting het Zilveren Paviljoen; iets wat in die hoedanigheid niet bleek te bestaan.
 |
| Het Zilveren Paviljoen |
De naam suggereert zilver, maar op het paviljoen is geen zilver aanwezig. De maker, Yoshimasa van het Zilveren Paviljoen, Ginkakuji, was erg onder de indruk van het Gouden Paviljoen, Rokuon-ji 鹿苑寺, Hertenkamp-Tempel; oorspronkelijk in 1397 gebouwd als verblijf van de 'gepensioneerde' shogun Ashikaga Yoshimitsu. Hij besloot dan ook om het na te maken, maar door geldgebrek is het van echt zilver verstookt gebleven.
Ondanks dat het niet van zilver is, is de grote Zen-tuin met zilverzand bijzonder om te aanschouwen.
 |
| Keurig aangeharkt zilverzand |
In de tuin staat de Kogetsu-dai, dat is een van zand geharkte kegel die de berg Fuji verbeeldt en - uiteraard naar Japanse maatstaven - minutieus onderhouden wordt. Het is hier heerlijk om even van het uitzicht en de rust te genieten. Ik kan begrijpen dat je in Japanse tuinen helemaal Zen kunt worden.
Na dit verlichte moment weer de toeristische drukte in om daar, onder het genot van een ijskoude versnapering voor de een in de vorm van een vruchtenijsje en voor de anderen een ijskoud biertje, de fietstocht, via hetzelfde Filosofenpad, naar het drukke Kyoto te ondernemen.
 |
| Toeristisch all the way |
Dit dagje Fietsen op het Filosofenpad en een Zen in het Zilverenpaviljoen was een soort mediatie door alliteratie; een Japanse variant op 'rust, reinheid en regelmaat'.
 |
| Ook gewone mensen bewandelen het Filosofen-pad |
Reacties