Karasuma-lijn, ingelegde groenten en Kyoto's oudjes

Ons hotel was slechts 1 blok van de metrolijn Karasuma verwijderd. Volgens sommige groepsleden was dat makkelijk te onthouden, omdat het erg leek op 'Kamasutra', ttsja waar het hart vol van is....
Het was ook dichtgelegen bij de Nishiki-markt. De eerste dag waren we daar ook al geweest, maar tegen de avond en toen was het merendeel van eetgelegenheden al gesloten. Na onze leuke en enerverende fietstocht door Kyoto, waarvan ik het overigens een leuke afsluiter vond om me kris kras een fietsweg te banen door een menigte van forensen. Ik voelde met alsof ik me in een spelletje bevond, waar ik met de fiets moest proberen zo min mogelijk mensen te raken. Grappige gewaarwording want ik hou helemaal niet van games, maar ik beleefde er toch heel veel plezier aan.

Deze markt staat bekend om zijn ingelegde groenten en vis. Vroeger werd dit de Keuken van Kyoto genoemd.

Zag er eerlijk gezegd niet heel erg smakelijk uit, grote bakken met een witachtig zoutmengsel, maar blijkbaar erg geliefd onder de bevolking. Het was er mega druk; overal kon je van alles kopen, niet echt proeven, ondanks dat de reisgids dat aangaf, maar Erol heeft toch iets gegeten. Een soort inktvis op een stokje, vond hij niet heel erg bijzonder.
We besloten snel ergens naar binnen te gaan, het liep alweer tegen het begin van de avond en we vreesden dat alles weer snel dicht zou gaan. Lekker iets besteld door het aan te wijzen op de wand en lekker gegeten.

Erol was blijkbaar in een soort extase, zo lekker vond hij het.

Grappige tent, er stond afwas in een soort spoelbak waar continue water stroomde. Nadat wij gegeten hadden, hing de kok een bord 'no food today anymore'. Blijkbaar gingen ze ook daarna sluiten. Vreemd hoor, er was echt nog genoeg publiek, maar dat maakt ze denk ik niets uit. Ze hebben in ieder geval geen commerciële westerse instelling als het gaat om horeca en klanten. Wel dienstbaar, dat dan wel. Toevallig hadden Kees en Anneke hier ook gegeten. We brachten ter sprake dat de kraan daar constant aan stond en beschreven het tentje dat ik had uitgezocht omdat het me aansprak. Niet qua interieur, meer een soort kantine met erg verweerde tegels aan de wand etc, maar meer omdat ik dacht dat het lekker zou zijn. Dat was ook zo, Anneke, kokkin van huis uit, had blijkbaar dezelfde afweging gemaakt en zo kwam het dat we daar, onafhankelijk van elkaar, gegeten hadden.

In het verlengde van dit winkelcentrum was Higashima, een wijk met wat chiquere winkels. De eerste dag waren we hier ook al langs gelopen, toen was het bloedheet en hadden we weinig puf om dit centrum te verkennen. Met het lekkere eten in onze maag struinden de winkeltjes af. Hier werd wel veel uitgestald, voornamelijk zoete lekkernijen en mocht je het proeven. We zaten echter vol van het eten en vonden het wat ongepast om te proeven zonder dat we echt van plan waren iets te kopen. Na wat gelopen te hebben, werd mijn oog getrokken door

een bord waar verwezen werd naar een soort koffietentje. Nieuwsgierig als ik was, liep ik door het smalle steegje en verwonderde mij over het mini-cafeetje dat we daar aantroffen.
Het werd gerund door een oude dame achter de counter, een zo mogelijk nog ouder hulpje die iets vaags deed met kopjes heen en weer schuiven. Wij haalden, Murat en ik zelfs, de gemiddelde leeftijd met minstens twee decennia op. Er waren slechts drie tafeltjes, waarvan eentje nog vrij voor ons vieren.

Zelfgemaakte cola door Cora?

Ik had trek in koffie, zag een filterkoffieautomaat staan dus wees dat aan en Erol ook. Deniz en Murat wezen op een sapje dat daar stond. Was heerlijk, lekker fris en zelfgemaakt, zo bleek.
Later zagen we pas de kaart liggen, met zelfgemaakte cola of toch een foutje op de kaart? Zal haast wel niet, is zou on-Japans zijn.